WITAMY NA STRONIE NASZEJ HODOWLI PSÓW RASOWYCH

"Z HAREMU ARESA"

MAŁY I DUŻY MUNSTERLANDER

Mały Munsterlander

Historia rasy

Rasa ta wywodzi się od średniowiecznych wyspecjalizowanych w polowaniu na ptactwo, tzw. psów oysel. Uważa się, że powstała w wyniku skrzyżowania wyżłów długowłosych z seterami, pointerami i przedstawicielami różnych odmian spanieli.Jest to najmniejsza z ras psów należąca do grupy wyżłów w sekcji wyżłów kontynentalnych. Zaklasyfikowana jest do podsekcji psów w typie spaniela.W 1912 r. powołano stowarzyszenie małych psów myśliwskich z Munster. W 1921 r. dr Friedrich Jungklaus sporządził wzorzec rasy. Mały Munsterlander przybył do Francji pod koniec lat 60-tych XX wieku i obecnie cieszy się większą popularnością niż jego krewniak - Duży Munsterlander.

Wygląd

Mały Munsterlander to pies średniej wielkości (psy od 52 do 56 cm, suki od 50 do 54 cm) o mocnej budowie i wydłużonej sylwetce. Ma zwarty grzbiet, krótkie, szerokie i umięśnione lędźwie. Klatka piersiowa jest głęboka, czaszka płaska, przełom czołowo-nosowy słabo zaznaczony, nos brązowy. Oczy średniej wielkości mają kolor ciemnobrązowy. Uszy są szerokie, wysoko osadzone, dobrze przylegające do głowy, u dołu zaokrąglone. Ogon średniej długości, w spoczynku zwisa, a gdy pies jest aktywny, bywa noszony poziomo.

Charakter

Na polowaniu u małego munsterlandera górę bierze instynkt drapieżnika. Pies ten bardzo żywo reaguje na zwierzynę i naprawdę nie zna uczucia strachu. Pracuje niezmordowanie i z wyjątkowym zapałem. W domu zachowuje się w sposób bardzo zrównoważony, jest grzeczny i przyjazny dla wszystkich, również w stosunku do dzieci. To doskonały pies do towarzystwa. Psa tej rasy cechuje inteligencja, co w znacznym stopniu ułatwia jego układanie, chociaż należy je prowadzić nieco bardziej stanowczo niż w przypadku dużego munsterlandera. Bardzo łatwo się go socjalizuje.

Umiejętności

Małe munsterlandery to wyżły z dużą skłonnością do stójki i przyjaznym charakterze. Lista jego specjalności jest imponująca. Bez żadnych kompleksów może stawać w polu w szranki z większymi kuzynami. Wprawdzie nie kryje go tak szeroko jak inne wyżły, ale robi to w sposób systematyczny i wytrwały oraz nie opuszcza śródpolnych zakrzaczeń ani remiz. Większość munsterlanderów bez problemu zastyga przed zwierzyną, a podczas wypychania potrafi ją krótko pogonić. Psy te uwielbiają też wodę i chętnie rewirują szuwary. Istotną rolę odgrywa także u tych czworonogów chęć aportu. Jeśli w młodym wieku nie zaniedbamy rozwijania tej skłonności, ,,Munster” z ogromną radością będzie przynosił wszystko, co mu się nawinie pod kufę. Wato również wymienić łagodny charakter tego wyżła oraz duże przywiązanie do właściciela. Zazwyczaj nie wymaga radykalnych metod szkoleniowych, a jego posiadacze podkreślają skłonność do niewymuszonej komunikacji z przewodnikiem. Łagodny charakter nie wyklucz jednak zdecydowanej postawy w obronie podwórka lub wnętrza samochodu. Do zalet należy też zaliczyć ciętość w stosunku do dzików i chęć tropienia postrzałów zwierzyny grubej.

Jeśli więc zdecydujesz się na zakup tego wyżła, z pewnością w krótkim czasie swoją aparycją i charakterem podbije on serca Twojej rodziny, a Tobie pozwoli cieszyć się jego umiejętnościami na łowisku.

Źródło:

  • 1.Brać Łowiecka nr 204, marzec 2015, autor: Cezary Marchwicki
  • 2.Ilustrowana Encyklopedia Psów Rasowych, red. Marcin Kicki, wyd. pierwsze, 2012

Duży Munsterlander

Historia rasy

Podobnie jak mały munsterlander ta wywodzi się od średniowiecznych wyspecjalizowanych w polowaniu na ptactwo, tzw. psów oysel. Uważa się, że powstała w wyniku skrzyżowania wyżłów długowłosych z seterami, pointerami i przedstawicielami różnych odmian spanieli. W 1922 r. po spisaniu wszystkich osobników pozostałych przy życiu zachodniej części prowincji Munster i w Dolnej Saksonii, rozpoczęto metodyczną hodowlę w czystości rasy długowłosego munsterlandera czarnego i białego, w ramach powołanego specjalnie w tym celu klubu. Pierwszy wzorzec rasy opracowano w 1936 r. Psy tej rasy są mniej rozpowszechnione niż ich krewniacy małe munsterlandery.

Wygląd

To mocny, dobrze umięśniony pies. Ma krótki grzbiet, dobrze zaznaczone lędźwie oraz głęboką klatkę piersiową. Czaszka jest wydłużona, przełom czołowo-nosowy słabo zaznaczony, nos czarny. Oczy z dobrze przylegającymi powiekami, mają bardzo ciemny kolor. Uszy są szerokie, zaokrąglone na końcach, dobrze przylegają do czaszki. Ogon powinien być noszony poziomo lub nieznacznie powyżej linii grzbietu. Psy osiągają wysokość 60-65 cm, suki 58-63 cm.

Charakter

Na polowaniu duży munsterlander odznacza się żywym temperamentem, ale nie jest nerwowy. Jego głównymi cechami są: zdyscyplinowanie, pojętność i wypróbowana użytkowość jako psa myśliwskiego. Wyżeł ten zawsze przeszukuje teren blisko myśliwego. W domu staje się doskonałym towarzyszem, jest żywiołowy, ale potrafi zachować spokój w większości sytuacji. To pies bardzo inteligentny, zatem jego układanie jest stosunkowo proste pod warunkiem, że właściciel wykaże się minimalną dozą stanowczości.

Umiejętności

Wszechstronny pies myśliwski, który może pracować zarówno w polu, w lesie, jak i w wodzie. Jego niewątpliwie mocną stroną jest umiejętność prawidłowego warowania po strzale. Ma też twardą i pewną stójkę, jest dobrym aporterem. Może być wykorzystywany do polowań na małą i grubą zwierzynę, a także do polowań w sforze. Z uwagi na swój charakter i rozmiary niezbyt dobrze przystosowuje się do życia w mieście. Potrzebuje dużo przestrzeni i ruchu.

Źródło:

  • 1.Ilustrowana Encyklopedia Psów Rasowych, red. Marcin Kicki, wyd. pierwsze, 2012